.
Het leven gaat zoals het gaat, in sommige gevallen is het zelfs een beetje voorspelbaar, zoals in bovenstaand gedicht, dat ik schreef in de beginperiode dat ik Bob leerde kennen. Er zouden nog heel wat gedichten volgen voor Bob in de drie jaar dat we elkaars leven deelden, waarvan bv. ‘Je ruimt mijn resten op en gaat tekeer’ dan weer één van de vele grappige anekdotes was die resten als herinnering aan mooiere momenten. Maar zoals ik het in bovenstaand gedicht al een beetje aanvoelde, bleef het niet duren - de dingen zijn zoals ze zijn, of eerlijker nog: vooral ik was zoals ik was, in die periode …
Op de laatste dag dat we samen woonden schreef ik als afscheidsgedicht voor Bob: ‘De Liefde kent geen nederlagen …’ – het einde van een bundeltje gedichten, het einde ook van de relatie, het doven van de lichtjes …
Gelukkig was onze band ondertussen weer wat nauwer geworden, een vriendschap. Nog niet zo lang geleden gingen we samen nog wat eten, praatten we bij over het leven en ging Bob mee naar een poëzievoordracht. Het was een mooie avond, waar ik nu extra blij om ben. Er volgde geen gedicht meer, maar wel de afspraak om elkaar in het kort weer terug te zien, dat zou gisteren geweest zijn … maar nu maandag, totaal onverwacht, veel te jong en veel te snel, werden de lichtjes in de ogen van Bob voor altijd gedoofd – hij was net 51 geworden …
“We zullen je missen, elke dag
in kleine eenvoudige dingen,
maar in ons hart
zal je altijd bij ons blijven …”
zo staat er liefdevol op de aankondiging.
Voor mij zal dat ook in gedichten zijn, een bundeltje vol, waar er spijtig genoeg nog één afscheidsgedichtje bij is gekomen, dat op het doodsprentje staat:
Geluk is soms een kleine droom
een beetje houvast in het leven
je hoopt, je geeft, je bleef zelfs geven
al ging het soms aan jou voorbij
je gaf zoveel, want zo was jij
je gaf niet eens om iets te krijgen
je gaf ook niet om min of meer
je zette steeds jezelf opzij
geluk, al duurt het maar heel even
was wat jij wou voor iedereen
al kreeg je het niet steeds terug
je bent het wel steeds blijven geven.
© bert deben
Antwerpen, dinsdag 4 juni 2013, voor Bob (9 mei 1961 – 3 juni 2013)
Met diep respect en warme genegenheid voor de familie van Bob
en met warme herinneringen aan een zachtmoedige man met lichtjes in de ogen.
Bert
