Eindelijk thuis

Thuis

Ik vraag mijn muze

ten dans

ze knikt beleefd

en draait een pirouette

met niets dan woorden

om haar heen

 

ik scherp mijn pen

noteer alvast

een nieuw begin:

       Ik vraag …  

ik zie in haar mijn tranen

mijn eenzaamheid

mijn twijfels

ik hoor het woordje

‘angst’ ontvallen

ik raap het op en

koester weer

het kind in mij  

ik zie mezelf

in hoeken staan

de handen hoog de hemel in

en zie het slaan

van heel dichtbij  

maar zie in mij

de liefde ook

die toe mag slaan

met warme drift

en telkens weer  

een vluchtmisdrijf 

ik zie mezelf

zo ouder zijn  

in handen van

te veel beminden

en draai mij
rond hun vele vingers  

totdat ik vlucht

in eenzaamheid  

ik vraag mijn muze

waar ik ben

ze draait rond mij

omhelst mij teder

fluistert zachtjes

in mijn oor:  

“Thuis, mijn liefste

, eindelijk thuis!” 

 

 

© bert deben

Antwerpen, 29 december 1999 (laatste gedicht van de eeuw)   

Men kan pas thuis zijn als men thuis is in zichzelf.  

 

 

read more

Allerzielen

.

        © bert deben Turnhout, 13 januari 1999 - foto: From late autumnlight to haze Vogelwaarde

read more

Ik hoor daar buiten vogels fluiten

.

Ik hoor daar buiten vogels fluiten

mooier nog dan Strauss of Bach

en kijk doorheen gezeemde ruiten

en vraag hen of ik buiten mag

U bent reeds buiten – wij zijn binnen

zei één der vogels met een lach

waarna ik even moest bezinnen

en zien ook wat die vogel zag

de hele wereld is een woonst

voor ieder die van vrijheid houdt

en alles is er om het schoonst

de vogels fluiten hun refrein

een ode aan het wereldwoud

waar wij te weinig deel van zijn.

© bert deben

Châteaux des Beaux Arts, Ronzon, 5 juni 1999, voor Lisa.

.

read more

El Toro

 .

El Toro

Een Spaanse stier

had veel plezier

omdat hij in een wei staan mocht

en dat een leven lang al alle dagen

tot dat hij, zonder ’t hem te vragen

zomaar werd verkocht

twee dagen later, onder luid gejoel

en veel te druk naar zijn gevoel

werd het beest weer losgelaten

keek links en rechts opzij

en vroeg zich af : ‘¿Waar is mijn wei,

en wat doen al die mensen hier?’

toen kwam een man in glitterpak

die fier iets in de hoogte stak

en volgde er nog meer getier

de Spaanse stier vertrok geen spier

en dacht : ‘¿Wat zijn dat hier voor gekken?

ik wil onmiddellijk vertrekken,

en wil mijn wei en gras terug!’

de glitterman, of toreador

althans, daar ging de man voor door

stak toen iets in de stier zijn rug

de Spaanse stier, tot groot plezier

van alle mensen rondom hem

zag plots hoe hij ontzettend bloedde

werd boos daardoor en vol van woede

nam hij het glittermannetje in een klem

en slingerde het doorheen de lucht

waarna de man tot grote schande

gebroken tussen ’t volk belandde

later volgde dit gerucht :

‘de toreador in glitterpak

die bijna al zijn beenderen brak

heeft angst van alles wat beweegt

zelfs van een spin en van een muis

hij woont nu in een groot wit huis

waar hij nog altijd wordt verpleegd’

de Spaanse stier die zegevierde

werd kort nadien opnieuw verkocht

maar hoe hij het ook wensen mocht

het beest kwam nooit meer in de wei

de koper was een slagerij.

© bert deben

Benidorm, 18 juli 1999.

read more

De Poëzie gaat louter zacht te keer

 

Het dichten is mijn enige verweer

een vluchten uit een sfeer die mij verwart

al heeft het leven mij nog zo gehard

de poëzie gaat louter zacht te keer

in woorden die ik koesterend begeer

en met genoegen meedraag in mijn hart

hoe zwaar ik werd vernederd of getart

ik schrijf het steeds tot milder waarheid neer

de grootste schade moet ik herbeleven

daar sta ik dan als dichter midden in

een oorlogsveld dat ik opnieuw ontgin

tot dat ik het tot schoonheid heb omschreven

ik dood het leed en breng het weer tot leven,

vereeuwigd krijgt het eindelijk een zin.

© bert deben

Antwerpen, zaterdag 1 mei 1999

Biografie
 

.

read more

De Kikker en de Koning, een sprookje over onbeantwoorde liefde en een kus ...

De Kikker en de Koning 

   

Er zat, met hele grote kaken

een kikker gans de tijd te kwaken:

“Zoen mij, zoen mij, wees niet bang !”

zo kwaakte hij zijn klaaggezang

al dagen- en al nachtenlang

zonder ophouden of staken .

 

En bleef men kijken naar de kikker

dan maakte hij zichzelf nog dikker

en riep naar al wie naar hem wees

“Zoen mij, zoen mij, heb geen vrees !”

maar hoe hij kwaakte ook of gilde

er was niemand die hem zoenen wilde …

 

Men haalde er zelfs de koning bij

de kikker pompte fier en blij

zijn kaken als pompoenen dik :

“Zoen mij, zoen mij, heb geen schrik !”

 

De koning luisterde een ogenblik

maar lachte schuddend toen hij zei :

“Jij lijkt mij wel de volle maan,

ik zoen jou niet, geen denken aan !”

de koning met gevolg ging heen

de kikker bleef nu gans alleen …

 

Hij kon geen mens of dier bekoren

hij mocht de mens zelfs niet meer storen

dus bouwde men na lange duur

rond hem, een hele dikke muur

nog hoger dan een kerktoren

maar zonder vensters, zonder deur

hieruit ontsnapte zacht gezeur :  

“Zoen mij, zoen mij, heb geen angst,

ikzelf ben ’t eenzaamst nog en ’t bangst …”

 

In de hoop, dat men hem toch zou horen

blies hij zich op als nooit tevoren

zijn kaken als een luchtballon

en groter nog, zelfs als de zon

en toen klonk over berg en dal :

“ZOEN MIJ, ZOEN MIJ !”  

en dan :

“KNAL !”  

waarna de mensen heel geschrokken

met z’n allen naar de toren trokken.

 

Er werd gehuild, er werd gerouwd

de toren die men had gebouwd

werd steen per steen weer neergehaald

de koning, die hem had betaald

brak mee de boel af tot de grond

’t was trouwens hij ook die hem vond :

de kikker, liggend tussen ’t puin

zijn hoofdje slap, een beetje schuin.

 

De koning zoende hem terstond !

toen opende de kikker weer zijn mond

en riep met dikke kaken fel :

“Zeg poetste jij jouw tanden wel !?!”

 

   

© bert deben

Turnhout, 23 februari 1999, voor Dana.
 

.

read more