"LABYRINTEN" is een groepstentoonstelling, georganiseerd door Bob Torfs voor "Het Roze Huis" Antwerpen. Het thema 'labyrint' als inspiratiebron voor deze kunstenaarsgroep, leverde tal van gevarieerde werken op zoals: schilderijen, tekeningen, een kleverige collage, gedichten, literataire fragmenten en een gezelschapsspel.
Vzw-Labyrint verheugt zich met deze tentoonstelling het feestjaar te kunnen afsluiten. Kom en loop verloren tussen de kunstwerken die symboliseren dat het 'holebi leven' een doolhof kan zijn... De feestelijke opening, in aanwezigheid van de kunstenaar Bob Torfs, zal plaatsvinden in het Holebihuis te Kessel-lo op vrijdag 20 december om 20u. Iedereen welkom!
De werken: - 4 doolhoven van Guido Laevens - een gezelschapsspel over de slanke lijn, door Mieke Van Gorp - de navelstreng van Lorenzo Smets - 20 literatuur fragmenten verzameld door Eliane De Bleser - tekeningen door Ria Roevens, Mieke Verlinden, Bob Torfs - een kleverige collage door Ria Roevens, Mieke Velinden en Bob Torfs - gedichten van Bert Deben - schilderijen van Bob Torfs en van zijn onverbeterlijke stagiairs
Voor wie er niet bij kon zijn of voor wie ze nog graag een keer wil herlezen, de gedichten die ik voordroeg tijdens De Roze Pen, met telkens in de titel een link naar het gedicht:
Ze ruiken naar de wilgen bij de sloot waar hij mij zelfgemaakte fluitjes bood als 't hout zo jong was dat je het kon schillen. Het voelt niet zo vertrouwd als ik zou willen. Ondanks het hoorbaar fluiten van de dood is zijn geheim voor mij nog steeds te groot. Hij schokt. Ik hoor mezelf om uitleg gillen. Je moeder was heel wijs. Ik had geen klagen. Zijn hand schuift los. Hij reikt met moe gebaar een foto aan als antwoord op mijn vragen. Twee jonge mannen, armen om elkaar. Het was, zegt hij, zo anders in die dagen. De achterkant schrijft 'eeuwig' en het jaar.
Yvonne Broekmans
Won de Apollo Poëzieprijs Amsterdam en de George Leroyprijs Waregem. Verscheen eerder in Maatstaf, Bloemlezing Gedichten 2000 Davidsfonds, Nymph, Lyra, Opspraak en Poëziepuntgl. Geplaatst met sympathieke toestemming van Yvonne Broekmans.
'k Heb menig menig uur bij u gesleten en genoten, en nooit en heeft een uur met u me een enklen stond verdroten. 'k Heb menig menig blom voor u gelezen en geschonken, en, lijk een bie, met u, met u, er honing uit gedronken; maar nooit een uur zo lief met u, zo lang zij duren koste, maar nooit een uur zo droef om u, wanneer ik scheiden moste, als het uur wanneer ik dicht bij u, dien avond, neergezeten, u spreken hoorde en sprak tot u wat onze zielen weten. Noch nooit een blom zo schoon, van u gezocht, geplukt, gelezen, als die dien avond blonk op u, en mocht de mijne wezen ! Ofschoon, zo wel voor mij als u, -wie zal dit kwaad genezen ?- een uur bij mij, een uur bij u, niet lang een uur mag wezen; ofschoon voor mij, ofschoon voor u, zo lief en uitgelezen, die roze, al was 't een roos van u, niet lang een roos mocht wezen, toch lang bewaart, dit zeg ik u, 't en ware ik 't al verloze, mijn hert drie dierbre beelden: U, dien avond - en - die roze !
Guido Gezelle Geschreven op 1 november 1858, voor zijn leerling Eugeen van Oye.
Guido Gezelle is zowat de bekendste dichter uit het Vlaamse taalgebied.Voor velen is hij de priester-dichter, voor anderen dan weer de man die opkwam voor een officieel gebruik van het Vlaams, voor de meeste is hij vooral de dichter die speelde met klanken en woorden, en zangerige zinnen neerzette als ‘O Krinklende winklende waterding, met ‘t zwarte kabotseken aan …’ in klinkende gedichten als ‘Het Schrijverke’.
Voor mij is hij vooral de schrijver van ‘Dien Avond en dien Roze’, zowat het mooiste liefdesgedicht ooit geschreven door een man voor een man.Hij schreef het voor zijn toen 18 jarige leerling, Eugène van Oye.Het werd meteen ook zijn meest controversiële gedicht, want er een liefdesverklaring in lezen was iets wat natuurlijk niet kon of mocht en dat werd dan ook (en wordt nog steeds) door de Katholieke achterban van Gezelle ten stelligste ontkend.
Feit is dat Gezelle als leraar poëzie te Roeselare later werd ontslagen en overgeplaatst naar Brugge, vanwege een ‘te nauwe band met zijn leerlingen’.Wat daar precies achter stak, zal men waarschijnlijk nooit te weten komen, waardoor er vooral meer reden overblijft voor speculatie.
Interessant om weten in deze is ook hoe het verder verging met Eugène van Oye, de leerling voor wie het gedicht op 1 november 1858 geschreven werd.Nog in dat zelfde jaar werd hij door zijn vader weggehaald van het Klein Seminarie te Roeselare, om hem ‘te onttrekken van de invloed van Guido Gezelle’.Later zou Eugène van Oye, net als zijn vader, arts worden, maar zijn liefde voor de poëzie en het schrijven bleken echter sterker te zijn, wat hem o.a., als toneelschrijver, in 1924 de Staatsprijs voor Vlaamse toneelletterkunde opleverde.
'Bert Debenis dichter. Of poweet. Wat de denominatie ook is, we spreken met een man die naast zijn gewone dagdagelijkse leven zijn tijd steekt in het schrijven van toegankelijke gedichten over het leven van alledag. Bert gunt ons een blik in het powetenbestaan, en draagt - terwijl we hem volgieten met bubbels - ook een 3-tal gedichten voor in de loop van het programma'
Antwerpen, vrijdag 09 april – maandag 26 april 2010.
Antwerp Pride gedicht, geschreven in opdracht van en gepubliceerd in ‘de magneet’,
kwartaaltijdschrift van het roze huis – Antwerpse regenboogkoepel.
Ook dit jaar is het weer Antwerp Pride, van donderdag 23 juni tot en met zondag 26 juni 2011. Naar aanleiding van het trieste anti-homo geweld in Brussel zou het een Pride against Hate moeten worden !
In Antwerpen valt het gelukkig redelijk mee, in Brussel wordt het echter steeds triester :
