Eindelijk thuis

Thuis

Ik vraag mijn muze

ten dans

ze knikt beleefd

en draait een pirouette

met niets dan woorden

om haar heen

 

ik scherp mijn pen

noteer alvast

een nieuw begin:

       Ik vraag …  

ik zie in haar mijn tranen

mijn eenzaamheid

mijn twijfels

ik hoor het woordje

‘angst’ ontvallen

ik raap het op en

koester weer

het kind in mij  

ik zie mezelf

in hoeken staan

de handen hoog de hemel in

en zie het slaan

van heel dichtbij  

maar zie in mij

de liefde ook

die toe mag slaan

met warme drift

en telkens weer  

een vluchtmisdrijf 

ik zie mezelf

zo ouder zijn  

in handen van

te veel beminden

en draai mij
rond hun vele vingers  

totdat ik vlucht

in eenzaamheid  

ik vraag mijn muze

waar ik ben

ze draait rond mij

omhelst mij teder

fluistert zachtjes

in mijn oor:  

“Thuis, mijn liefste

, eindelijk thuis!” 

 

 

© bert deben

Antwerpen, 29 december 1999 (laatste gedicht van de eeuw)   

Men kan pas thuis zijn als men thuis is in zichzelf.  

 

 

read more

Meest bekeken bijdrages van 2013

1.     Ik kijk van op mijn kleine wolk

2.      De lichtjes in jouw ogen

3.      De eenzaamheid van al mijn zwijgen

4.      Fotoreportage voorstelling Avier

5.      De liefde kent geen nederlagen

6.      Geluk moet langzaam binnendringen

7.      Labyrint

8.      Buikgriep

9.      De ijsbeer

10.  Courgettes (3de prijs Hillegom) 

 

Bij mijn eindejaarslijstje van 2012 kreeg ik de grappige reactie dat ‘Lijstjes maken’ een typisch mannelijke bezigheid is – macho als ik ben dus ook nu weer een top 10 !   

Ik ben alvast verheugd dat het meest positieve gedicht dat ik vorig jaar schreef ook het meest aangeklikte (en ik hoop daarbij dan ook het meest gelezen) gedicht was in 2013.  Tweede in het lijstje is een bijdrage die ik veel liever niet had willen schrijven, maar tegelijk ook een mooi in memoriam voor iemand die veel te snel en onverwacht uit dit leven verdween ... ‘De eenzaamheid van al mijn zwijgen’, één van mijn oudere gedichten, mocht dan weer op de 3de plaats in alle eenvoud en stilte veelzeggend zijn.   

Op 4 geen gedicht, maar wel een fotoreportage van een heel geslaagde voorstelling van het literaire vlugschrift Avier, waarvoor ik de redactie mocht verzorgen alsook presentator van dienst mocht zijn. Op 5 en 6 mogen liefde en geluk de wereld mooier maken, op 7 nog ouder werk, dat net als ‘De eenzaamheid van al mijn zwijgen’ deel uitmaakt van de reizende kunsttentoonstelling ‘Labyrinten’. Op 8 sloeg de buikgriep even toe, maar op 9 moet een ijsbeer veel erger ervaren in een rondeel. 

Afsluiten mag dan weer met een sonnet die 2 dierbare bezigheden van mij weet te combineren: poëzie en tuinieren – en al is dat laatste dan nog in een pril en onervaren stadium, toch blij dat ik zowaar al een prijs in de wacht mocht slepen met mijn Courgettes !  

aan ieder hier nog heel veel leesgenot, maar ook zelf veel inspiratie gewenst!  

bert

 

 

read more

Louter voor de tederheid

. 

.

Soms wil je het bevestigen

vier woorden zijn daarbij genoeg

en niet omdat het werd gevraagd

of dat er twijfels zijn verrezen

maar om de vragen te voorkomen

nog voor dat dit tot onmin leidt

je fluistert het, of schrijft het op

en laat het achter om te lezen

vier woordjes, maar dan wel gemeend

met bloemen bij en/of een zoen

of op een kaart met een gedicht

want dichters willen graag wat kwijt 

en niet voor geld of voor de eer

maar louter voor de tederheid.

© bert deben

Vogelwaarde, maandag 30 september 2013, voor Ruud. 

Foto: Dag van het Boek Wemeldinge 

. 

read more

De Stilte van het Park

. 

 . 

De Stilte van het Park

.

De jeugd komt niet

voor de stilte van het park 

de jeugd komt om zichzelf te horen

vrolijk, luidruchtig, uitgelaten

gevlucht voor de nukkigheid van thuis

 

dat ze storend zijn

voor de dichter

hebben ze niet in de gaten

 

anders zouden ze zeker

nog luider tekeer gaan.

 

 

© bert deben

Madrid, Parque del Retiro, donderdag 5 september 2013
foto: De profeet van Pablo Gargallo - Middelheim 


   

read more

Een Beetje Aandacht - mijn debuut.

.

 

Een beetje aandacht

.

Een eenzaam vaasje

zonder bloemetje of water

wachtend op attentie

zo niet nu, dan later

 

één vergeet-me-nietje

zou reeds volstaan

om een reden te schenken

aan een stil bestaan

 

een veldboeketje

eenvoudig en klein

zou voor dit vaasje

zelfs een hoogtepunt zijn

 

ergens zit een kind alleen

een kleine mens

eenzaam als het vaasje

en met eenzelfde wens.

 

 

© bert deben

Hove, 1986, voor Nini Van der Plas.

Gepubliceerd in de bundel ‘Kindlief’ - De Riemaecker, Nukerkre, 1987.

 

Het gedicht werd gepubliceerd in september 1987 in ‘Kindlief’, een bloemlezing met gedichten over kinderen en geïllustreerd met tekeningen van Ingrid Michiels.  De opbrengst van de bundel (er werden meer dan 1.000 exemplaren verkocht) ging naar de v.z.w. Huize Levensruimte (Averbode), een begeleidingstehuis voor hulpbehoevende kinderen en jongeren.  Later werd mijn gedicht ook nog geplaatst in het tijdschrift ‘Ronduit’ van Huize Levensruimte, ter promotie van de bundel.  Ik schreef het gedicht voor mijn toenmalige schoonma, die mij heel erg aanzette om meer te doen met mijn poëzie.

Het is trouwens niet mijn echte debuut, er werden voorheen al verschillende gedichten gepubliceerd in literaire tijdschriftjes, maar dat zijn achteraf bekeken niet echt gedichten om mee uit te pakken. Mijn echte debuut was trouwens een Franstalig gedicht, dat werd gepubliceerd in het ‘Devant-Garde’ tijdschrift Mefisto (jg2 nr. 6, 1984):

Le Temps

 
Je me couche tard,
je me lève tôt.
C’est trop fatigant,
absolument exact.
Demain, dans un pays étranger,
je suis dans les nuages.
Mais je ne suis pas là !
Je suis ici,
et je fais beau, par tous les temps.
 
© bert deben
Deurne, 1977 (geschreven op school en het enige gedicht dat ik nog van mezelf heb uit mijn schoolperiode ...)

Het werd gepubliceerd onder de titel ‘Le Temps, het debuut van Bert Deben’, samen met 4 Nederlandstalige gedichten vol rijmdwang en zwaarmoedige, maar goede bedoelingen … Een reeks gedichten die ik voorheen ook al instuurde naar een ander tijdschrift, waarvan de redacteur nogal arrogant (maar eerlijk) reageerde met: ‘We stellen voor dat je een aantal jaren gedichten leest alvorens ze zelf nog te schrijven.’ Achteraf bekeken was dat een wijze raad, maar toen kwam dat behoorlijk hard aan.  Dat de gedichten toch gepubliceerd werden door Mefisto gaf mij dan weer genoeg geloof in mezelf als dichter om verder te gaan.  

 

In mijn beginperiode werden nog enkele honderden gedichten gepubliceerd in kleine literaire tijdschriften als ’t Kofschip, Gist en zelfs 1 in de Poëziekrant (toen echt nog in krantvorm), alsook Engelstalige gedichten in tijdschriftjes in Canada en Nieuw Zeeland. Maar weinig daarvan zou ik nu nog op mijn blog zetten … Misschien, ter illustratie nog, een kort Engelstalig gedicht dat in 1986 in ‘Poets for Africa’ terecht kwam (An international anthology for hunger relief in Africa’ – World Harvest, Las Vegas):

 
Ondertussen is het gedicht wel wat gedateerd en behoeft het waarschijnlijk achtergrond info: Halley is een komeet die destijds relatief dicht langs de aarde passeerde en Giotto was een superdure ruimtesonde, speciaal ontworpen om Halley van dichterbij te bestuderen.  In dat zelfde jaar was er ook de grote hongersnood in Africa, die nu vooral herinnerd zal worden door het lied ‘Feed the world’ van Band aid …

read more

De Kus van een Dichter / Il Bacio del Poeta - Elisabeth Booms

.

       foto © Karin Scheerders – het gedicht hangt in Riomaggiore (IT), aan het begin van de ‘Via dell’Amore’,

       een wandelroute langs een bergwand hoog boven de zee..

 



read more

Als ik de ogen sluit ...

 .

 .
                Als ik de ogen sluit

                bestaat de tijd niet
 
                kruipt het hoofd in verwoorde beelden 
                sla ik mezelf met rustgevende stomheid
                houdt het zinloze op te bestaan
 
                als ik de ogen sluit
                ben ik elders en kan alles zijn
 
                zoals het nooit echt was.
 

  
                © bert deben
                Hengstdijk, maandag 10 juni 2013


.

read more

Stilte in beweging ...

.

impasto-schilderij:Jan van Well

 

 

Stilte in beweging

.

Ik schilder stilte op een blad

ik zoek geen woorden, ze bestaan

ze voelen een bewustzijn aan 

dat diep in mij te graven zat

 

ik schrijf beweging op het linnen 

in harde tint en ruime lijnen

opdat het denken zou verdwijnen

of zich muteert tot een bezinnen

 

het zoekt balans en het verpleegt

verlangt naar vrede en naar inzicht

waarin mijn onrust stil in lagen ligt

terwijl het leven vrij beweegt.

 

 

© bert deben

Antwerpen, zondag 3 maart 2013, geïnspireerd door Jan van Well

 

 

werd gepubliceerd in Po-e-zine nr 2 en op de gedichtenpagina van Yoga-Reiki.web

 

 

read more

of deze trein naar Brussel gaat?

 

IC-trein

. 
Je kan het beter aan een ander vragen
want wat weet ik, die slechts een
onbepaalde tijd op deze aarde woont
en nooit voorheen echt heeft getoond
iets van de mensheid te begrijpen
 
oorlog – zegt men – politiek, het is de mens
zo inherent, het is hun dagelijkse brood
men wordt geboren en gaat dood
maar vecht als was het voor de eeuwigheid
het maakt wie voelt alleen maar ziek
 
ik schrijf het enkel nog maar neer
al wat ik schrijf maakt mij als water in de zee
maar stel jouw vraag alsnog een keer ...
 
of deze trein naar Brussel gaat?
 
ik weet het niet, ik heb het nooit geweten
ik rijd slechts in gedachten mee.
 
 
© bert deben
trein Antwerpen – Brussel, donderdag 5 januari 2012

gepubliceerd in ‘verzamelde gedichten 19de poëzieprijs’ Culturele Centrale Boontje 2013.

.
 

read more

Love poem to no one in particular - Mark O’Brien

Love poem to no one in particular

 

Let me touch you with my words
For my hands lie limp as empty gloves
Let my words stroke your hair
Slide down your back
And tickle your belly
For my hands, light and free flying as bricks
Ignore my wishes
And stubbornly refuse to carry out my quietest desires
Let my words enter your mind
Bearing torches
Admit them willingly into your being
So they may caress you gently
Within

Mark O’Brien

(July 31, 1949 – July 4, 1999)

from: ‘Love & Baseball: poems on America's favoritepastimes’ 

(poem read in the movie "The Sessions")

 
 
Liefdesgedicht voor niemand in het bijzonder
 

Laat me jou beroeren met mijn woorden
Want mijn handen liggen levenloos als lege wanten
Laat mijn woorden door je haren strelen
Afglijden langs je rug
En krevelen in je navel
Want mijn handen, licht en vrij, zweven als bakstenen
Negeren al mijn wensen
En weigeren koppig om mijn stilste verlangens uit te voeren
Laat mijn woorden een weg banen in je denken
Toortsen dragen
Laat ze gewillig toe in jouw diepste zijn
Zodat ze jou teder mogen liefkozen
Van binnenin

 
Mark O’Brien
(vertaling: bert deben, 7 maart 2013)
 

Na het zien van de film ‘The Sessions’ was ik niet enkel ontroerd door het beklijvende verhaal van Mark O’Brien, maar ook door diens poëzie en vooral dan door bovenstaand gedicht, dat hij schreef voor zijn sekstherapeute, Cheryl Cohen Green, die hem hielp bij zijn wens om niet als maagd te moeten sterven.

 
Op z’n 6^de werd Mark O’Brien door polio zo goed als volledig verlamd en moest vanaf dan het grootste deel van zijn tijd doorbrengen in een ijzeren long, wat hem echter niet weerhield om te gaan studeren – hij haalde zelfs een diploma aan de universiteit van Berkely.  Als journalist schreef hij verschillende artikels rond de problematiek van gehandicapt zijn en het boek ‘On Seeing a Sex Surrogate’; als dichter schreef hij drie bundels en richtte hij zelfs een kleine uitgeverij (Lemonade Factory) op, toegewijd aan dichters met een handicap.
 
Rond het leven van Mark O’Brien zijn ondertussen al 2 films gemaakt, "Breathing Lessons", een documentaire film van Yessica Yu, waarmee ze in 1997 een Oscar won, en “The Sessions” (van Ben Lewin), gebaseerd op het boek ‘On Seeing a Sex Surrogate’, een absolute aanrader.

 

Meer achtergrond (Engelstalig) over Mark O’Brien en “The Sessions” kan je lezen op: Mark O'Brien, the real person behind Hollywood's 'TheSessions'
en op: http://en.wikipedia.org/wiki/Mark_O'Brien_(poet)
.

Mark O'Brien (in de documentaire 'The Breathing Lessons')

 

 

read more

Konazen in de tuin (Leporiden)

 

Leporiden (*)
 

Er zitten buiten 2 konazen
hun vader haas, hun ma konijn
ze huppelen, ze zitten wat te grazen
het kan best dat ze helemaal iets anders zijn
 
het kan, het zou mij niet verbazen
ik ben een stadsmens en een dichter bovendien
en moet dringend in mijn bril weer nieuwe glazen
maar toch, met beide ogen toe kan ik ze zien
 
ik kan ze, als ik wil, zelfs bijna aaien
maar als ik mij beweeg zijn ze verdwenen
al zie ik in de verte één van hen
nog even tijdens ’t lopen naar me zwaaien
 
het zit zo bij de dichter in de genen:
wat niet bestaat, dat schept hij op papier wel met een pen.
 
 
© bert deben
Vogelwaarde, zaterdag 9 maart 2013, voor Ruud.
 

Vandaag huppelden hier zowaar 2 rare konijnen in de tuin – ze hadden alles van een haas, maar ze hadden wel een konijnenkop en kwamen tot vlak bij het huis hier, wat hazen (veel schuwer dan konijnen) normaal nooit doen.  Ruud vond er meteen een passende naam voor: ‘konazen’, ik werd dan weer geprikkeld als dichter … Maar bestaan ze ook echt? Een zoektocht op het internet zorgde (zoals dat wel meer gebeurd) voor zowel wetenschappelijke verheldering als voor interessante verwarring:

Konijnen behoren tot dezelfde familie als hazen, toch zijn er een aantal specifieke verschillen tussen beiden:

Zichtbaar: Hazen zijn meestal groter dan konijnen, een haas rent harder en de onderwol van hazen is gelig-wit, terwijl die van konijnen verschillende kleuren kan hebben. Hazen staan ook hoger op hun poten en hebben langere voorpoten.
Verschillen in gedrag: konijnen leven deels onder de grond en hazen enkel boven de grond, konijnen leven in groepen en hazen alleen, hazen werpen hun jongen in het open veld, konijnen maken een hol voor ze werpen en vullen dit met pels en twijgjes. Hazen paren terwijl ze rennen, konijnen paren als ze stil zitten.
Het voornaamste verschil is echter niet zichtbaar, maar wel de reden waarom hazen en konijnen niet kunnen kruisen: hazen hebben namelijk 48 chromosomen en konijnen hebben er slechts 44.

Betekent dit dan dat er echt geen kruising tussen beiden kan bestaan?

Er bestaat namelijk wel een naam voor: Leporiden (*).  De Leporide is zowaar een in België gekweekt bastaardras, waarvan beweerd wordt dat het een kruising is tussen konijnen uit de Oude Wereld en de haas. 
Een beetje zoals Belgen zelf dus: die werden voor het eerst vernoemt door Julius Caeser als de Belgae (de Oude Belgen), ongeveer 50 jaar voor onze tijdstelling, en toch beweren velen ook van Belgen dat zij niet echt bestaan … ;-)

met dichterlijke groet,

bert

info websites:

http://www.finallyover.com/article-listes-thematiques-bouclier-54733548.html
http://www.encyclo.nl/begrip/leporide
 

read more

Labyrint

.

© bert deben - Borgerhout, 01 december 1992

 

 

 Onderdeel van de tentoonstelling 'Labyrinten'

samen met de gedichten

'Tijd bestaat niet', 'De stemmen zwijgen in mijn hoofd' en 'Inzicht'

 

 

read more