Sonnet XXVII - Pablo Neruda

XXVII

 

Naakt ben je zo eenvoudig als één van je handen,

egaal, wereldlijk, miniem, afgerond, helder,

met lijnen van de maan en paden van appels,  

naakt ben je rank als kale tarwearen.

 

Naakt ben je hemelsblauw als de nacht in Cuba,

met slingerplanten en sterren in je haren,

naakt ben je groots en geel

als een zomer in een kerk van goud.

 

Naakt ben je klein als je vingernagel,

gebogen, subtiel, rozig tot de dag ontluikt

en jij je neerlegt in de ondergrond van de aarde

 

als in een lange tunnel vol kleding en bezigheden:

uw helderheid dempt zich, kleedt zich, verliest haar blad  

en wordt alweer opnieuw een naakte hand.

 

 

Pablo Neruda

Sonnet 27 uit 'Honderd liefdessonnetten' (voor zijn echtgenote Matilda Urrutia).

Vertaling: © bert deben  

Vogelwaarde, zaterdag 25 januari 2014.

 

Matilde Urrutia and Pablo Neruda 

origineel:

 

XXVII

 

Desnuda eres tan simple como una de tus manos,
lisa, terrestre, mínima, redonda, transparente,
tienes líneas de luna, caminos de manzana,
desnuda eres delgada como el trigo desnudo. 

 

Desnuda eres azul como la noche en Cuba,
tienes enredaderas y estrellas en el pelo,
desnuda eres enorme y amarilla
como el verano en una iglesia de oro.

 

Desnuda eres pequeña como una de tus uñas,
curva, sutil, rosada hasta que nace el día
y te metes en el subterráneo del mundo

 

como en un largo túnel de trajes y trabajos:
tu claridad se apaga, se viste, se deshoja
y otra vez vuelve a ser una mano desnuda.

 

 

Pablo Neruda

de ‘Cien sonetos de amor’

 

Sting leest op de soundtrack van de film ‘Il Postino’ 

een Engelse versie van Sonnet XXVII:

 

read more

Anneke Wasscher - buitenstaander

buitenstaander

. 
hij vindt geen houvast aan de kust
het strand  is overal te breed
de korrel zand te klein
 
de zee roept dat een sterke golf
wel iedereen vervoeren kan
de wind wil dat hij meebeweegt
 
maar hij hoort echo’s in zijn hoofd
die oud gevaar herhalen en bouwt
een bunker om het vege lijf
 
bij springvloed denkt hij dat de zon
met maan en aarde samenspant
omdat paniek tot grote hoogte stijgt
 
hij zucht wanneer de golf gebroken is
en luistert hoe het water huilt in
nog een  laatste stuiptrekking
 
een kalme zee stelt hem gerust
hij klampt zich vast aan surrogaat
het wrakhout en doodtij
 
 
december 2012
Anneke Wasscher 

Anneke Wasscher stopte in 2006 met haar werk in de verslavingszorg, na een loopbaan van 25 jaar. Eind 2008 vond ze, als laatbloeier, de tijd en de rust om gedichten en verhalen te schrijven.  Haar werk, meestal met een melancholische ondertoon, kreeg al snel de nodige aandacht dankzij verschillende nominaties en prijzen die ze won.  Haar eerste succes was de Gorcumse literatuurprijs 2008/2009, dit jaar alleen al won ze de 2de prijs van de Elly Blom poëziewedstrijd (Valkenburg); de 3de prijs van de literaire gedichtenwedstrijd Beeldspraak (Unique Sculptures); de 1ste prijs van de Stichting Ongehoord te Rotterdam en de 1ste prijs van de 4de Hillegomse gedichtenwedstrijd. Anneke Wasscher werd ook al diverse keren gepubliceerd in bloemlezingen en draagt regelmatig voor uit eigen werk. 

 

Een interview met Anneke Wasscher kan men lezen op: meandermagazine/anneke wasscher

 

'buitenstaander' werd voorheen al gepubliceerd op 'Pomgedichten.nl', waar het toen brons had gekregen voor een weekendwedstrijd met als thema 'verwarring', alsook in 'Land der Horizonten', een bundel van de dichters van de Prinsentuin 2013 (Groningen).

 

read more

De Jubilarissen - Hilde Pinnoo

De Jubilarissen

 
2
 
Krom als het vraagteken
dat ze is geworden, schuift ze
langs de rand van zijn bestaan en
houdt zijn avonden en ochtenden
 
bij elkaar. Ze zaait zich uit in
akker van krimpende huid – voor
na voor – vult zich met de geur
van uitgewoonde aarde. Wendbaar
 
moet ze zijn en bestand tegen
grote momenten. Het kan gebeuren
dat hij thuis komt om haar
 
aan te raken en wie zal zij dan zijn?
Ze schuift het gordijn opzij.  Zelfs
het daglicht hangt scheef vandaag.
 
 
© Hilde Pinnoo
Uit: De Gevoelige Plaat – Uitgeverij P, 2013.

 
Hilde Pinnoo bracht onlangs haar prachtige derde bundel ‘De Gevoelige Plaat’ uit, via Uitgeverij P – voorheen verschenen daar ook al haar bundels ‘Dichter dan mist’ (2005) en ‘Zonder testament’ (2008). 

“Hilde Pinnoo legt beelden vast in inkt, haar pen hanteert ze als een camera: als door de lens van een fotograaf registreert ze haar taferelen, evoceert ze een pauze in de voortdurende beweging. Zien is zijn, de afstand van de dichter tot haar object is niet groter, noch kleiner, dan die van de fotograaf.” (intro van ‘De gevoelige plaat’).

Hilde Pinnoo tijdens een schrijversweek in Sourbrodt, 2012 – foto © bert deben

 

 

read more

De Kus van een Dichter / Il Bacio del Poeta - Elisabeth Booms

.

       foto © Karin Scheerders – het gedicht hangt in Riomaggiore (IT), aan het begin van de ‘Via dell’Amore’,

       een wandelroute langs een bergwand hoog boven de zee..

 



read more

Domweg gelukkig, in de Dapperstraat - J.C. Bloem

.

De Dapperstraat

. 

Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant.
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.

 

J.C. Bloem (10 mei 1887 – 10 aug. 1966)

uit de bundel: 'Quiet though sad' (1947)

 

meer gedichten van J.C. Bloem kan U o.a. lezen op:

http://www.poezie-leestafel.info/jc-bloem

een biografie op:

http://www.jcbloemstichting.nl/

.

 

 

read more

Nabestaan - Ruben van Gogh

.

Nabestaan

.
Het valt nogal niet mee
aan gene zijde.
Vooral in het begin,
nog nieuw als vage vorm van entiteit,
besteed je haast de meeste tijd
aan redderen op aarde.
Je leeft nog voort in allerlei gedachten,
er zijn er zelfs die op je wachten
of menen je nog af en toe te zien
in mensenmassa’s, spiegels, verre neven, nichten,
die ’s avonds stiekem glaasjes lichten
vol ongepaste vragen.
Rusten is er dus niet bij,
al wordt het allengs vrij rustig,
verschijn je hoogstens af en toe nog
in een droom, of iemand
noemt per ongeluk je naam.
Het wordt van nu af aan wat kalmer.
Een achterkleinkind herinnert zich nog vaag
dat ergens iemand ooit iets van je zei:
je bent al bijna helemaal voorbij,
even wachten nog
en er is niemand meer
die van je weet.
Dan mag je eindelijk ook
jezelf vergeten.

 
 
Ruben van Gogh
http://rubenvangogh.nl/
http://rubenvangogh.wordpress.com/

geplaatst met vriendelijke toestemming van Ruben.
.

read more

De lichtjes in jouw ogen

.

Je noemt mij ‘Sus’ en lieve woordjes

zegt tien maal daags ‘ik zie je graag’

en kookt jouw liefde door mijn maag

je kuist mijn kantjes en mijn boordjes

 

je zegt dat dit mijn toekomst is

een proper huis, een vol gevoel

mij dienen als jouw levensdoel

mijn wens is jouw bekommernis

 

als ik de lichtjes in jouw ogen zie

dan zie ik mijn verleden tijd

geheel verliefd en vol geloof

verdwijnend in een utopie

 

ooit raakte ik mijn lichtjes kwijt

als ik maar die van jou niet doof.

 

 

© bert deben

Oostende, zaterdag 15 april 2006, voor Bobje

. 

Voor Bob,

(9 mei 1961 – 3 juni 2013)

. 

Het leven gaat zoals het gaat, in sommige gevallen is het zelfs een beetje voorspelbaar, zoals in bovenstaand gedicht, dat ik schreef in de beginperiode dat ik Bob leerde kennen.  Er zouden nog heel wat gedichten volgen voor Bob in de drie jaar dat we elkaars leven deelden, waarvan bv. ‘Je ruimt mijn resten op en gaat tekeer’ dan weer één van de vele grappige anekdotes was die resten als herinnering aan mooiere momenten.  Maar zoals ik het in bovenstaand gedicht al een beetje aanvoelde, bleef het niet duren - de dingen zijn zoals ze zijn, of eerlijker nog: vooral ik was zoals ik was, in die periode …

Op de laatste dag dat we samen woonden schreef ik als afscheidsgedicht voor Bob: ‘De Liefde kent geen nederlagen …’ – het einde van een bundeltje gedichten, het einde ook van de relatie, het doven van de lichtjes …

Gelukkig was onze band ondertussen weer wat nauwer geworden, een vriendschap.  Nog niet zo lang geleden gingen we samen nog wat eten, praatten we bij over het leven en ging Bob mee naar een poëzievoordracht.  Het was een mooie avond, waar ik nu extra blij om ben.  Er volgde geen gedicht meer, maar wel de afspraak om elkaar in het kort weer terug te zien, dat zou gisteren geweest zijn …  maar nu maandag, totaal onverwacht, veel te jong en veel te snel, werden de lichtjes in de ogen van Bob voor altijd gedoofd – hij was net 51 geworden …

 

“We zullen je missen, elke dag

in kleine eenvoudige dingen,

maar in ons hart

zal je altijd bij ons blijven …” 

zo staat er liefdevol op de aankondiging.  

Voor mij zal dat ook in gedichten zijn, een bundeltje vol, waar er spijtig genoeg nog één afscheidsgedichtje bij is gekomen, dat op het doodsprentje staat:

 

Voor Bob  

Geluk is soms een kleine droom

een beetje houvast in het leven

je hoopt, je geeft, je bleef zelfs geven

al ging het soms aan jou voorbij  

je gaf zoveel, want zo was jij

je gaf niet eens om iets te krijgen

je gaf ook niet om min of meer

je zette steeds jezelf opzij  

geluk, al duurt het maar heel even

was wat jij wou voor iedereen 

al kreeg je het niet steeds terug

je bent het wel steeds blijven geven. 

© bert deben

Antwerpen, dinsdag 4 juni 2013, voor Bob (9 mei 1961 – 3 juni 2013)

Met diep respect en warme genegenheid voor de familie van Bob

en met warme herinneringen aan een zachtmoedige man met lichtjes in de ogen.

Bert

read more

The Rose / De Roos

 .

 

The Rose

Artist:  Bette Midler
Words & Lyrics by: Amanda McBroom

Some say love it is a river
that drowns the tender reed
Some say love it is a razor
that leaves your soul to bleed

Some say love it is a hunger
an endless aching need
I say love it is a flower
and you it's only seed

It's the heart afraid of breaking
that never learns to dance
It's the dream afraid of waking
that never takes the chance
It's the one who won't be taken
who cannot seem to give
and the soul afraid of dying
that never learns to live

When the night has been too lonely
and the road has been too long
and you think that love is only
for the lucky and the strong
Just remember in the winter
far beneath the bitter snows
lies the seed
that with the sun's love
in the spring
becomes the rose

 

 

 

 

De Roos

Artiest : Ann Christy

Vertaling : Johan Verminnen

 

Men zegt van liefde dat ze zacht is
als een lief en teder woord
Men zegt van liefde dat ze hard is
en zo vaak het geluk vermoord

Men noemt haar hunker en verlangen
men noemt haar redder in nood
Ik zeg dat liefde als een bloem is
waarop de zon haar stralen strooit

Ze is het hart, zo bang en breekbaar
zo wankel en zo broos
ze is de droom, bang voor 't ontwaken
omdat ze dan de waarheid hoort

Ze wacht op wie haar nu wil plukken
op wie haar tranen steelt
Zo bang om vroeg te sterven
voor ze werkelijk heeft geleefd

En is de nacht zo koud en eenzaam
duurt het wachten veel te lang
denk dan maar, dat geluk alleen is
voor wie er hevig naar verlangt
Denk dan maar dat bittere winters

en dikke lagen sneeuw
nog nooit
hebben verhinderd
dat de roos

hen overleefd

 

 

read more

Ik spring

 .

Justin Wilcox during the 2008 USA Diving Olympic Team Trials

Photo by Harry How/Getty Images

 

 

Ik spring

.

Ik spring

ik hang

ik zweef

 

een fractie slechts

van een seconde

 

de lucht

en dan het zwembad in

 

ik spring

ik hang

ik duik

 

ben één met lucht

dan één met water.

 

 

© bert deben

Antwerpen, maandag 29 augustus 2011

.

 

prachtige animatie kortfilm:

'5 mètres 80' - Nicolas Deveaux

(klik rechts onder voor groot scherm!)

 

 

  

 

read more

Anneke Buys: Overdoen (een nieuw begin en een ode aan ...)

.

Overdoen

 . 

hoe gaan we verder
de dag zo donker
het huis koud
de bron opgedroogd

ga hier weg
trek de deur dicht
laat alles achter
zoek een andere plek

graaf een diepere put
bouw huis en haard
ontsteek een kaars
en begin opnieuw.

 

Anneke Buys

10 Bahá 170
30 maart 2013

Anneke Buys schrijft al jaren poëzie, maar ook artikelen en boekbesprekingen in zowel Nederlands, Engels en Esperanto. Haar gedichten gaan zowel over de wereld om haar heen als die binnenin haar. In eigen beheer bracht ze een aantal bundels uit: Groei in millimeters (1984) Breuklijnen(1985) en Droomwereld (1993). Een bundel in Esperanto Reve kaj reale verscheen bij Impeto in Moskou (2006). 

In de loop der jaren wint Anneke Buys een aantal poëzieprijzen, waaronder tweemaal die voor het beste Apeldoornse gedicht in de zomerwedstrijd van Markant (2001 en 2003). Sinds 1986 is Anneke penningmeester van BAFA (Bahá’í Association for Arts), waarvan ze mede-oprichter is.  In 1988 neemt ze deel aan het Aziatisch poëzie congres in Taichung, en in 2005 aan het internationaal poëziefestival in Kaohsiung, Taiwan.

De laatste jaren was Anneke minder bezig met poëzie en vond haar creativiteit meer een weg in boetseren en bewerken van vooral speksten – zoals o.a. het vriendschapsbeeldje (foto onder), dat ik van haar kreeg n.a.v. onze 20 jarige vriendschap (ondertussen zelfs bijna 30 jaar!).  Anneke was al die jaren een steun en vertrouwenspersoon, maar ook degene die mij op weg hielp in de wereld van de poëzie en mijn werk nu nog steeds opbouwend van feedback voorziet.
 

 

Sinds kort is ze echter weer volop terug aan het schrijven, waarbij bovenstaand gedicht alvast het bewijs is dat ze er als dichteres weer helemaal staat!

Een meer uitgebreide biografie en informatie over Anneke Buys kan men vinden op: http://annekebuys.nl/

.

 

read more

Ode aan vader

.

 

 

Vader vangt weer duiven in de tuin

en rijdt langs velden hazen aan

verblind als zij te wachten staan

op boter, kruiden en ajuin

 

gestoofd zijn zij het best met bier

en af en toe met achterdocht

omdat het niet van moeder mocht

vertelt hij zachtjes met plezier

 

maar vroeger toen het oorlog was

en hij de oudste van drie wezen

was hij in stropen zeer bedreven

 

terwijl hij peuzelt van ’t karkas

kan ik in vaders ogen lezen

hoe hij het weer zit te beleven.

 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 24 april 2008, ode aan vader

voor vaderdag.

.

read more

Love poem to no one in particular - Mark O’Brien

Love poem to no one in particular

 

Let me touch you with my words
For my hands lie limp as empty gloves
Let my words stroke your hair
Slide down your back
And tickle your belly
For my hands, light and free flying as bricks
Ignore my wishes
And stubbornly refuse to carry out my quietest desires
Let my words enter your mind
Bearing torches
Admit them willingly into your being
So they may caress you gently
Within

Mark O’Brien

(July 31, 1949 – July 4, 1999)

from: ‘Love & Baseball: poems on America's favoritepastimes’ 

(poem read in the movie "The Sessions")

 
 
Liefdesgedicht voor niemand in het bijzonder
 

Laat me jou beroeren met mijn woorden
Want mijn handen liggen levenloos als lege wanten
Laat mijn woorden door je haren strelen
Afglijden langs je rug
En krevelen in je navel
Want mijn handen, licht en vrij, zweven als bakstenen
Negeren al mijn wensen
En weigeren koppig om mijn stilste verlangens uit te voeren
Laat mijn woorden een weg banen in je denken
Toortsen dragen
Laat ze gewillig toe in jouw diepste zijn
Zodat ze jou teder mogen liefkozen
Van binnenin

 
Mark O’Brien
(vertaling: bert deben, 7 maart 2013)
 

Na het zien van de film ‘The Sessions’ was ik niet enkel ontroerd door het beklijvende verhaal van Mark O’Brien, maar ook door diens poëzie en vooral dan door bovenstaand gedicht, dat hij schreef voor zijn sekstherapeute, Cheryl Cohen Green, die hem hielp bij zijn wens om niet als maagd te moeten sterven.

 
Op z’n 6^de werd Mark O’Brien door polio zo goed als volledig verlamd en moest vanaf dan het grootste deel van zijn tijd doorbrengen in een ijzeren long, wat hem echter niet weerhield om te gaan studeren – hij haalde zelfs een diploma aan de universiteit van Berkely.  Als journalist schreef hij verschillende artikels rond de problematiek van gehandicapt zijn en het boek ‘On Seeing a Sex Surrogate’; als dichter schreef hij drie bundels en richtte hij zelfs een kleine uitgeverij (Lemonade Factory) op, toegewijd aan dichters met een handicap.
 
Rond het leven van Mark O’Brien zijn ondertussen al 2 films gemaakt, "Breathing Lessons", een documentaire film van Yessica Yu, waarmee ze in 1997 een Oscar won, en “The Sessions” (van Ben Lewin), gebaseerd op het boek ‘On Seeing a Sex Surrogate’, een absolute aanrader.

 

Meer achtergrond (Engelstalig) over Mark O’Brien en “The Sessions” kan je lezen op: Mark O'Brien, the real person behind Hollywood's 'TheSessions'
en op: http://en.wikipedia.org/wiki/Mark_O'Brien_(poet)
.

Mark O'Brien (in de documentaire 'The Breathing Lessons')

 

 

read more