De dingen zijn zoals ze zijn

 

De dingen zijn zoals ze zijn
ook als wij hen dan niet aanvaarden
zo winkel ik langs eigenwaarden
en vul een doos met oude pijn
 
wat ik behield doorheen de jaren
memoires, brieven en berichten
in dagboekvorm of in gedichten
wat is het nut ze te bewaren
 
ik strooi ze buiten op een vuur
en wil ze zo verbeurdverklaren
verborgen in een rookgordijn
verdwijnt mijn oude ikfiguur
 
de dingen zijn zoals ze zijn
maar ook niet langer wat ze waren.
 
 
© bert deben
Antwerpen, zondag 4 november 2007.

read more

Ik was een kind en had geen geld ...

.

 

Ik was een kind en had geen geld

ik reisde op een keukenstoel

met fantasie als enig doel

en stoelen onderweg geteld

het waren er niet al te veel

de keuken was niet al te groot

maar toch, als ik mijn ogen sloot

ontplooide zich een tafereel

te mooi voor woorden of voor taal

een beeld dat iets in mij creëerde

en dat ik dan ook voor me zag

met telkens weer een nieuw verhaal

hoe spijtig toch, dat ik verleerde

dat in mijn hoofd een wereld lag.

© bert deben

Oosterbeek, zondag 3 juni 2012
 

Geschreven na het zien van het ontroerende theaterstuk

‘Een buik van wol’ van Theatergroep Fien

tijdens het poëziefestival ‘Het Park Vertelt’

‘Een buik van wol’ is een poëtische, beeldende muziektheatervoorstelling over hondjes, heimwee en sneeuw. Over verliefd worden, breien en kwijtraken. Maar hoe kwijt kan iets zijn als je het met dichte ogen nog steeds kan zien?

.

read more